Blogs van Mar.

Regelmatig krijg ik de vraag...  Wat doe je voor werk?! Toen deze vraag vorige week opnieuw werd gesteld aan mij wist ik, ik ga erover schrijven. In eerdere blogs heb ik geschreven over mijn burn-out een periode van eenzaamheid, angst en moeheid. Een burn-out krijg je niet van de één op andere dag, het is een proces van tijd. De moeheid en de angst waren bij mij tekenen dat er echt iets niet goed ging, maar ik hield mezelf groot en dacht hup doorgaan. Je hebt werk, een leuk kind, mooi huis, lieve man, vrienden... alles! Hoe het begon Ik herinner met het nog zo goed, het was maandag, de hele dag was ik zo gespannen op het werk, ik was er misselijk van. En waarom? Dat is het, dat kan ik niet vertellen het is angst voor angst.. 's Middags om half 5 had ik een afspraak bij de endocrinoloog om de uitslagen van mijn bloed te bespreken. Opnieuw waren mijn waardes niet goed, mensen die net als mij geen schildklier meer hebben of een afwijking hebben aan de schildklier w...

Mijn leven is veranderd, alles is veranderd. Er is een soort van, leven voor de burn-out en leven na de burn-out, in het echt bestaat dat denk ik niet helemaal want wanneer ben je helemaal hersteld van een burn-out?! Ik voel me anders, beter dat wel, meer aan het leven in het nu, meer rust, nieuwe dromen. Ons interieur, vooral veel geel tinten. 15 jaar heb ik gewerkt  @tmcwoonwinkels  een familiebedrijf waarvan mijn vader mede-eigenaar is, en waar ik op 17e jarige leeftijd ging werken als 3e generatie. Op de logistiek was mijn kantoor, planning was echt wel mijn ding maar het heeft me veel gekost, de stress en het niet kunnen loslaten werd een dingetje.  Maar je bent jong, gaat door, wil presteren en toen mijn gezondheid het niet meer mogelijk maakte dat ik fulltime kon werken, moest ik van de planning af, daar werken alleen fulltimers logisch ook maar dat was wel wat ik het liefst deed. Op de projectafdeling kwam ik terecht na 10 jaar, voornamelijk zakeli...

Een foto challenge van #dippiedips en een mama zijn de inspiratie voor deze blog. Dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is om mama te worden/ te zijn weten we allemaal wel, en als we het dan mogen zijn dan is het ook allemaal niet zo vanzelfsprekend. Ik trouwde met Harrie, en we hadden een kinderwens dat wel maar door het ziek zijn van mij hadden we een kleine kans dat die wens in vervulling zou gaan. Soms was ik daar verdrietig over, andere dagen was ik weer hoopvol en door een drukke baan was ik er ook lang niet altijd mee bezig. Toen ik op een zondagmorgen ontdekte dat ik zwanger was heb ik volgens mij de hele dag gehuild, en hebben we samen een hele lange wandeling gemaakt.  Het overviel me enorm, ook de twijfel of ik het wel aan zou kunnen, de blijdschap won het van de angst... Na 40 weken kregen we een prachtige gezonde zoon Jop. Jop is inmiddels 3 jaar, een lieve, ondernemende en leuke peuter. Hij geniet van de psz, speelt graag ...

Bijna is het weer zover, dan beginnen de 8  True You avonden. En samen met 5 andere vrouwen zal ik deze avonden coachen. Spannend dat wel maar zo de moeite waard, en waarom?  Dat vertel ik je graag in deze blog. 3 jaar geleden maakte ik voor het eerste kennis met TrueYou door zelf 8 avonden te volgen, alleen ging ik erheen. Uitgenodigd door een vriendin, maar iets in me zei ga het maar doen op zoek naar jezelf en naar wat God en de Bijbel je wil leren. De kern van de True You. En zo ben ik gegaan, prachtige avonden waarin de Bijbel centraal staat maar waar bovenal wordt verteld over wie jij mag zijn, en wie God is in jou leven. Als ik eraan terugdenk wordt ik geraakt door het feit dat op die avonden zo duidelijk was dat God erbij was, er gebeurden zoveel mooie dingen. De avond met het kruis waaraan je alles mocht spijkeren wat je belemmerde in het leven, wat je van God weg houdt en hoe bevrijdend en confronterend dat was. Er zijn herinneringen...

Een nieuwe kamer voor Jop. Voor mij was het toch een dingetje weg baby, hallo peuter. Maar na 3 jaar was het tijd dat Jop een meer jongenskamer zou krijgen en dus zette ik de meubels van Jop zijn babykamer op marktplaats en al sneller dan verwacht was daar een enthousiaste koper, zij wilde alles overnemen en was verliefd op zijn kamertje. Nog steeds een prachtige kast maar voor mij te klassiek                                                Nu ik niet meer bij ons mooie bedrijf   TMC Woonwinkels  werk ben ik gelukkig niet mijn liefde voor interieur verloren, het was dus ook logisch dat ik op zoek ging naar een mooie vloer, passend bij Jop en zijn nieuwe kamer. Ik wilde geen laminaat, dat vind ik persoonlijk  'nep' , een houten vloer is prijzig en ook niet noodzakelijk voor op een slaapkamer die vloer wordt niet zo intensief gebruikt als ...

God is goed. Altijd. En altijd is God goed. Want zo is God. Het verlangen begon te groeien nadat we allemaal de True You  avonden hadden gevolgd. Na de True You avonden miste ik het enorm om te delen en te bemoedigen. Ik had zo dat verlangen in mijn hart dat ik besloot om een vrouwengroep te starten,  om ons te verdiepen in de Bijbel maar ook in wie we mogen zijn als vrouw in deze wereld. Ik stuurde een mail om de vrouwen waarmee ik 8 prachtige avonden had beleefd te vragen of ze ook de wens hadden voor een vrouwengroep. En wat kwamen er fijne reacties, zo ontstond er een groepje waarin we met z'n vijven in alle eerlijkheid en openheid heel veel delen met elkaar. De eerste maanden hebben we het prachtige boek Je bent waardevol - van Carianne Ros- gelezen en de vragen gemaakt om ze daarna samen te bespreken. Wat een waardevolle avonden zijn er ontstaan, en wat voel ik me gezegend dat ik dit mag doen. M'n burnout van vorig jaar heeft me heel veel geleerd over mez...

1 oktober 2016                                                                                                     1 oktober 2017 Een jaar pleegmama, ik neem je mee in het afgelopen jaar. Ik heb er al vaker over geschreven en wil dit ook blijven doen. Dingen waar we echt aan moesten wennen, Julia is er van donderdag t/m maandag, dus donderdag, vrijdag en maandag rekening houden met schooltijden, en afspraken anders plannen in het weekend. Jop is 2 die nemen we altijd mee, en leggen we te s...

Het antwoord op de vraag Over 5 weken is het zover. Jop wordt dan drie jaar. Ja, echt, drie jaar alweer! Oh, wat wordt hij groot. Het babyvet is er nu wel af en hij kletst de oren van je hoofd. ‘Mama, mag ik een onderkorter aan?’ HAHAHA! Dit moest dus zijn een onderbroek of korte broek. Hij kan echt heerlijk bij me komen zitten en dan kan hij zó genieten van het moment dat ik een verhaaltje voorlees. Ook zijn fantasie ontwikkelt zich dus enorm en dat merk ik vooral als hij in zijn eigen bubble zit, zoals in de box. In de box?! Zit Jop nog in de box?! Jaaaaaaaaaaaaaaaaaa, mama's, onze Jop zit nog in de box. Ik krijg echt de meest gekke gezichten te zien en vragen als ‘Hoe doe je dat?’ en ‘Hoe vindt hij dat?’. Ben ik nou een #loedermoeder, een #ploetermoeder, een strenge moeder of gewoon een mama die het doet op haar manier?! Ik kies maar voor het laatste, dat voelt het beste ;-)  Ik vertel jullie graag hoe en waarom. Vanaf baby lag Jop al regelmatig in de box en ook toe...

Onrust Tijdens de laatste week van de vakantie voelde ik het: een bepaalde onrust diep in mij. Een onrust die ik probeerde te verdringen en waarvan ik hoopte dat het wel over zou gaan maar niets is minder waar. De zomervakantie is voorbij en ben ik in de luxe positie ( dat besef ik me heel goed 😉 ) dat ik geen vrij hoef te vragen, niet vastzit aan een bepaald aantal vakantiedagen en mag genieten van wat de dag me zal brengen.. En toch gaf dit ook geen rust, nee het werd heftiger en deze week werd ik er gewoonweg verdrietig van. Want hoe kreeg ik die onrust toch gestild in mij? Ik kreeg in mijn ogen briljante ideeën, zoals een eigen webshop, solliciteren op een baan in de zorg, terug in mijn oude vak of een studie beginnen. En ga zo maar door. Vooral heel vermoeiend. Het gaf me alleen maar meer onrust waardoor het slapen ook niet lukte,  wat dan overdag ook weer de nodige gevolgen heeft.. Kortom, als vrouw zal je het vast herkennen pfff! En dan nog de financiële kant, want j...

Mag ik dan bij jou?! Daar is ze dan, na al heel wat jaren van af en toe bij ons logeren komt ze nu ieder weekend van donderdag tot maandag bij ons wonen.. Julia, een meisje van 11 jaar, een mooi meisje met prachtig dik haar, krullen en donkere kijkers.. Ze ziet de wereld heel anders dan wij dat zien, ze leeft met een enorme fantasie die soms ver van de werkelijkheid is. Boos, negatief zelfbeeld, onrustig, opstandig, maar ook een meisje dat kind moet zijn en het ook zo graag wil zijn ook al lukt het haar niet altijd en wil ze mee met het ritme van volwassenen. Het thuis wonen lukt haar niet, ze is complex met meerdere diagnoses daardoor is het niet mogelijk dat ze 24/7 thuis kan wonen. Het gezinsleven wordt zo verstoord dat de andere 3 kinderen daar onder lijden en vooral de mama het moet ontgelden. Tijdens mijn burn-out had ik veel tijd om te denken, tijd om te voelen wat mijn hart zo graag wilde.. het zorgen voor anderen, het verlaten van de druk die het werk me gaf....

Als dit het is, dan is het meer dan goed. Hoe het begon Moe, hartkloppingen, gejaagd, stress en enorme gewrichtspijn dat waren de 5 antwoorden die ik gaf aan de arts toen hij vroeg wat de klachten waren. Bloedonderzoek volgde en de diagnose was de ziekte van Graves. Wat? ziekte van Graves? Nooit van gehoord, nou Marian dat is een auto-immuunziekte waardoor je schildklier veel te snel werkt, en dat gaan we behandelen. Ik stuur je door naar een internist en die gaat met jou kijken hoe de schildklier onder controle te krijgen is. Zo volgde de afspraak in het ziekenhuis, er werd gestart met Strumazol en dat maakte me down, en nog meer last van gewrichtspijn maar dat hoorde erbij want zo werd de schildklier rustig gehouden en zou ik me wel beter gaan voelen! Nu denk ik weleens wat is beter? Heb ik me de afgelopen jaren ooit weleens ‘beter’ gevoeld? Gek dat je soms niet meer eens weet hoe het voelt om jezelf echt fit te voelen. Een traject met om de 6 weken bloedprikken volgde en ik k...